Een horizon die voorgoed veranderde.

Een generatielange stilte.

In augustus 1976 kwam er voor Oostelijk Zuid-Limburg een abrupt en definitief einde aan de mijnindustrie. Met het opblazen van de twee iconische schoorstenen van de Oranje-Nassau Mijn I verdween niet alleen een markant beeld van de horizon, maar ook een deel van de ziel uit het leven van duizenden mensen. Wat resteerde waren een ondefinieerbare leegte en stilte die zich diep in de herinneringen nestelden en zelfs werden doorgegeven aan latere generaties.

De mijnen zelf verdwenen haast spoorloos. Waar eens bedrijvigheid, kameraadschap en harde arbeid het dagelijks leven bepaalden, verrezen woonwijken en recreatieplekken. Van tastbare plaatsen van herinnering was geen sprake meer. Slechts verhalen, foto’s en flarden van vroeger hielden de verbondenheid met het mijnverleden levend. Rond de twee beroemde schoorstenen, Lange Jan en Lange Lies, bleef het echter oorverdovend stil. Tot nu.

Dit boek vertelt het prachtige, komische en aangrijpende verhaal van Jan en Lies, een verhaal dat staat voor al die levens die geraakt werden door de mijnsluiting.

Marcel J.M. Put – historicus en zoon van de mijnstreek – brengt verleden en herinnering samen in een vertelling die de lezer meeneemt naar een tijd die ooit was. Dit boek onthult een vergeten geschiedenis, geeft toegang tot een nieuw lied over Lange Jan en zijn Lies, speciaal geschreven en gecomponeerd door Peter Vincent en Peter Paas, en stelt bovenal de vraag: wat blijft over, als de stenen zijn verdwenen?